سربازان؛ قربانیان بی‌سرنوشت

سرمقاله/ نهم حوت به نام «روز سرباز» مسما شده است؛ روزی‌که قرار است از فداکاری‌های نیروهای امنیتی قدردانی و ارج‎گذاری گردد. از این روز همه ساله با برگذاری مراسم نمادین و بیانیه‌های سمبولیک تجلیل شده و از ایثارگری‌های آنان توسط مردم، دولت و نهادهای غیردولتی به اشکال مختلف گرامی‌داشت می‌‎شود.

امسال اما این روز درحالی فرا می‌رسد که با گذشت هر روز میزان تلفات سربازان و نیروهای امنیتی؛ اعم از پولیس، امنیت و اردوی ملی درحال افزایش و مصونیت اجتماعی و حیاتی آنها نیز درحال تضعیف و تزلزل است.

روزی نیست که چندین تن از این سربازان به اشکال متفاوتی قربانی نشده و خانواده‌های آنان با سرنوشت سیاه گرفتار نگردند.

از سویی هم، چشم‌انداز جنگ جاری روشن نیست و همه روزه ابعاد پیچیده‌تری به خود می‌گیرد. به این معنا که معلوم نیست تا چه زمانی این وضعیت ادامه یافته و خون چندین یا حتی چندهزار سرباز دیگر بر زمین بریزد.

شکی نیست که دفاع از تمامیت ارضی، استقلال ملی و منافع مردمی، آرمان‌هایی هستند که نیروهای فداکار امنیتی برای آن مبارزه نموده و حاضرند جان شیرین‌شان را از دست دهند، اما مسأله اصلی این است که بسیاری از بازی‌های پشت پرده و عوامل داخلی و خارجی آن، آرمان‌ها و اهداف مقدس این سربازان را با ابهام مواجه ساخته و در مواردی نیز بی‌مهری‌های موجود، انگیزه و روحیۀ آنان را زیر سوال برده ارزش جان نثاری‌های‌شان را کاهش می‌دهد.

روایت‌ها، شواهد و مستندات تلخ زیادی از گیرماندن سربازان نیروهای امنیتی در محاصره‌های چندین‌روزه وجود دارد که اوج عدم تعهد را در قبال آنان به نمایش می‌گذارد.

هم اکنون، خانواده‎های بسیاری از سربازان فقید نیروهای امنیتی، در فقر، تنگدستی و بیچارگی به سر می‌‎برند که هیچ پناهگاهی ندارند و نه هم چترهای مصونیتی و حمایتی برای‌شان وجود دارد.

با درک این شرایط و تحلیل وضعیت موجود سربازان، تجلیل از «روز سرباز»، نباید با ایراد بیانیه‌های نمادین خلاصه شود.

تجلیل از این روز باید فرصتی باشد برای پرداختن به مهم‌ترین مسایل و اساسی‌ترین فاکتورهایی که چنین وضعیت تلخ و موهومی را برای سربازان کشور رقم زده است.

عمده‌ترین مواردی که باید در این روز مورد توجه قرار گیرد این است که باید گره کور مذاکرات صلح باز شده و جلو قربانی شدن روزافزون سربازان کشور گرفته شود.

از جانبی نیز، میکانیزم‌های مصونیتی برای خانواده‎های سربازان و شهدای کشور مد نظر گرفته شود تا آنان با احساس اینکه تعهدات قوی در قبال فداکاری‎های‌شان وجود دارد، احساس وفاداری‌شان به منافع ملی افزایش یافته و بالاترین روحیه و انگیزه را در راه مبارزه برای حفظ ارزش‌های ملی و میهنی‌شان داشته باشند.