تحریم طالبان، فشار بر اسلام‌آباد

نوید فرامرز

رییس‌جمهور در نشست ویدیویی شورای امنیت سازمان ملل که در خصوص پروسۀ صلح افغانستان برگزار شده بود، پیشنهاداتی داد:

«من از شورای امنیت سازمان ملل متحد می‌خواهم که بر اجرای موثر و کامل تحریم‌ها به‌عنوان ابزار اساسی برای موفقیت در مذاکرات با طالبان تاکید کند. طالبان هنوز به شرط‌های تعیین‌شده عمل نکرده‌اند. تحریم‌ها تنها در صورتی تاثیر دارد که توسط همه تطبیق شوند. هرگونه تغییر در مکانیزم فعلی فقط باید در پی پیشرفت ملموس در روند صلح و نتیجه آن مورد غور قرار گیرد که هنوز شاهد آن نیستیم.»

این در حالی‌ست که پیش از این، سران طالبان بارها اعلام کردند که برای تسهیل گفتگوهای صلح، باید تحریم‌های وضع‌شده علیه این گروه از میان برداشته شود .

آن‌ها مذاکرات صلح و تحریم‌ را دو مفهوم متناقض خواندند و گفتند، ضروری است که این تحریم‌ها و لیست‌های غیرقابل اعتبار حذف شود که به‌عنوان ابزار فشار علیه ما مورد استفاده قرار می‌گیرند.

بر کسی پوشیده نیست که پاکستان محراق حمایت اقتصادی، سیاسی و نظامی طالبان است. این کشور با حمایت از اندیشۀ تروریست‌پروری برای رسیدن به مقاصد سیاسی خود به صورت دوام‌دار از طالبان حمایت کرده، کانون رشد این گروه تروریستی بوده و همیشه مکانی امن برای سران طالبان محسوب می‌شده. مولانا یوسف‌شاه، فرزند مولانا سمیع‌الحق (پدر معنوی طالبان) اخیرا در مصاحبه‌یی به تربیت شاگردان طالبانی خود افتخار کرده است.

مولانا یوسف‌شاه به‌عنوان یک چهرۀ مذهبی تاثیرگذار در پاکستان، شناخته می‌شود. شماری از کارشناسان مدرسۀ او را «دانشگاه جهاد» می‌خوانند.

بار دیگر ثابت شد که سیاست خشنودسازی پاکستان به‌عنوان حامی تروریزم کار نمی‌کند. وقتش است که جامعۀ جهانی در کنار وضع تعزیرات علیه طالبان بر پاکستان فشارهای بیشتری وارد کنند. پاکستان باید بهای آنچه را در افغانستان انجام می‌دهد، بپردازد.

پاکستان باید درک کند که دوام سیاست حمایت از طالبان هزینه دارد. جنرال‌های ارشد آن کشور که این سیاست را طراحی و تطبیق می‌کنند،‌ در فهرست سیاه جامعۀ جهانی قرار بگیرند. همچنین سازمان‌های پاکستانی‌ که از طالبان حمایت می‌کنند، هم باید تحریم و در فهرست سیاه مالی و تجاری امریکا و جامعۀ جهانی قرار بگیرند.

از سویی، هدف‌گیری رهبران گروه‌های تروریستی در داخل قلمرو پاکستان هم باید در نظر گرفته شود. امریکا در عمق قلمرو پاکستان چند بار دست به عملیات زده است. این نوع عملیات‌ها باید بیشتر راه‌اندازی شود تا پاکستان درک کند که دیگر برای جامعۀ جهانی قابل قبول نیست که عوامل و منابع ناامنی و جنگ در افغانستان در کویته و پشاور باشند.

پاکستان باید احساس کند که اگر گروه‌های شبه‌نظامی و تروریستی را هم‌چنان متحد بداند با وضعیت دشواری روبه‌رو خواهد شد. به اسلام‌آباد باید این احساس داده شود که زیان حمایت مستقیم و غیرمستقیم از عوامل ناامنی و جنگ در افغانستان، بیش از سودش است.

در این صورت است که می‌توان خوش‌بین بود که تحریم‌ها و وضع تعزیرات بر طالبان در روند پیش روی گفتگوهای صلح نیز نتیجه خواهد داد.   

درباره نویسنده

مدیر وب‌سایت

مدیر وب‌سایت

نظر بدهید

برای درج نظر اینجا کلیک کنید